TaskBeat

Przerzuty do kości w przebiegu raka piersi. Rola leczenia wspomagającym klodronianem (Bonefos)

Kategorie:
Onkologia
,
Zdrowie kobiety

Choroby:
Rak piersi
Poleć stronę
Przerzuty do kości w przebiegu raka piersi. Rola leczenia wspomagającym klodronianem (Bonefos)

Przerzuty do kości w przebiegu raka piersi występują w ok. 25-30% wszystkich przypadków i w 70% przypadków postaci zaawansowanej. Ich pojawienie się jest konsekwencją zaburzenia równowagi pomiędzy procesem niszczenia i odbudowy kości.

Zdrowa kość składa się z substancji organicznej-1/3 i nieorganicznej (mineralnej)-2/3. Głównymi składnikami substancji mineralnej kości są wapń i fosfor. 99% całej puli wapnia organizmu zawarte jest w kościach. W skład substancji organicznej wchodzą: specyficzne dla kości białko zwane kolagenem typu I oraz specyficzne dla kości komórki: osteoblasty, osteocyty i osteoklasty. Osteoblasty i osteoklasty są komórkami „aktywnymi”. Te pierwsze odpowiedzialne są za odbudowę kości, te drugie za niszczenie czyli resorpcj ´ starej kości. W warunkach prawidłowych czynności obu tych rodzajów komórek są ściśle sprzężone co oznacza, że po resorpcji kości następuje jej tworzenie, a ilość kości resorbowanej równoważna jest ilośći kości tworzonej. W przypadkach przerzutów dochodzi do zwiększenia tempa obrotu kostnego, zmniejszenia sprzężenia pomiędzy resorpcją, a tworzeniem kości i zaburzenia równowagi między tymi procesami. Dzieje się tak dlatego, że komórki nowotworowe wydzielają czynniki, które pobudzają proces resorpcji kostnej. W raku piersi czynnikiem tym jest białko podobne do parathormonu. Wzrost produkcji tego białka, które stymuluje dojrzewanie osteoklastów, a także wydzielanie komórek nowotworowych do krwioobiegu prowadzi do nasilonej resorpcji. Jednocześnie z macierzy kostnej uwalniane są czynniki zwane czynnikami wzrostu, które pobudzają wzrost komórek nowotworowych. W ten sposób tworzy się „błędne koło”, którego konsekwencją jest osteoliza. Z osteolizą może być związane zjawisko podwyższonego poziomu wapnia w surowicy krwi-hiperkalcemia. Jest to groźne powikłanie, które objawia się m. in. wzmożonym pragnieniem, ospałością, nudnościami, wymiotami i może prowadzić do zaburzeń funkcjonowania niektórych narządów np. mięśnia serca. Hiperkalcemia wymaga pilnego leczenia. Jego zasadniczym elementem jest, poza terapią przeciwnowotworową, uzupełnienie niedoborów wewnątrzkomórkowego płynu oraz zastosowanie leków z grupy bisfosfonianów. Wysoka częstość rozsiewu do kości, długi czas występowania dolegliwości klinicznych, potencjalne następstwa kliniczne przerzutów – bóle kości, złamania i hiperkalcemia – sprawiajà, że szerzenie się  nowotworu do kości jest istotnym problemem w opiece nad chorymi z rakiem piersi. Podstawowym badaniem pozwalającym rozpoznać przerzuty do kości jest badanie radiologiczne, które wykorzystuje różnicę w pochłanianiu promieni rentgenowskich pomiędzy kośćmi. a tkankami miękkimi. Kości pochłaniają więcej promieni, co powoduje jaśniejszy obraz na kliszy zależnie od ilości substancji mineralnych, w tym wapnia, w kości. Ubytek co najmniej 40% masy kostnej i zmiany o średnicy większej niż 1 cm są zwykle dobrze widoczne na klasycznym zdjęciu rentgenowskim. Badaniem, które może wykryź wcześniejsze zmiany, jest scyntygrafia kośćca. Niestety jest ona badaniem niespecyficznym co oznacza, że może wskazać miejsca wzmożonej przebudowy kostnej, ale bez określenia rodzaju tych zmian. Dla uzupełnienia diagnostyki wykonuje się niekiedy badania tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego. Zasadniczą metodą leczenia przerzutów raka piersi do kości jest leczenie przyczynowe nowotworu (hormonoterapia, chemioterapia). Jako leczenie miejscowe wykorzystuje się radioterapię czyli napromienianie, które pozwala wyeliminować ból w rejonie napromieniania u ok. 80% chorych.W szczególnych sytuacjach bólów uogólnionych towarzyszących licznym przerzutom, alternatywą dla radioterapii może być podanie izotopu promieniotwórczego. Ponadto u wielu chorych istnieje potrzeba zastosowania leków przeciwbólowych o różnych mechanizmach działania, w różnych postaciach i dawkach. Dobiera się je indywidualnie dla każdego chorego.

Ważnym elementem leczenia przerzutów do kości jest stosowanie leków z grupy bisfosfonianów, które wykazują duże powinowactwo do tkanek zmineralizowanych, takich jak kości.

<div class="speech-bubble"><div class="speech-bubble-up"><div class="speech-mark-left"></div><em><a href="http://pastylka.pl/forum/rak-piersi/39381,predyspozycje-do-zachorowania-na-raka-piersi">Predyspozycje do zachorowania na raka piersi</a><br /> - Gość</em><div class="speech-mark-right"></div></div><div class="speech-bubble-down"><strong>Podyskutuj na forum!</strong></div></div>

Klodronian (Bonefos) występuje w dwóch postaciach leku: doustnej i dożylnej. Główny mechanizm działania Bonefosu polega na hamowaniu resorpcji kości poprzez wpływ na osteoklasty. Klodronian (Bonefos) zmniejsza aktywność osteoklastów, zmniejsza stężenie wapnia w surowicy krwi oraz wydalanie wapnia z moczem. Zapobiega zmniejszeniu wytrzymałości kości. Podawanie klodronianu (Bonefosu) w dawkach zmniejszających resorpcją kostną nie wpływa na prawidłową mineralizację kości. U pacjentek z rakiem piersi Bonefos zmniejsza także ryzyko złamania kości. Klodronian bezpośrednio indukuje apoptozę i hamuje adhezję komórek nowotworowych do kości, zapobiegając w ten sposób powstawaniu nowych i spowalniając progresję istniejących przerzutów.

Przeprowadzono wiele badań klinicznych, które potwierdziły, że klodronian zapobiega powikłaniom kostnym u kobiet z przerzutami do kości w przebiegu raka piersi.

Już w 1993 roku Peterson i wsp. opublikowali wyniki badania klinicznego prowadzonego metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolną z zastosowaniem Bonefosu, które wykazało, że częstośc powikłań kostnych (rozumianych jako epizody hiperkalcemii, złamania kręgów i innych kości, radioterapia z powodu bólów kości) była znacząco mniejsza wśród pacjentów z grupy stosującej doustny preparat Bonefos w długoterminowym okresie obserwacji. W kolejnych badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność leku Bonefos w hamowaniu osteolizy kostnej w przebiegu procesu nowotworowego. Wyniki największego, trwającego aż 11 lat badania klinicznego, z grupą kontrolną stosującą placebo, obejmujące 1069 pacjentek z rakiem piersi przyjmujących Bonefos 1600 mg dziennie przez 2 lata, potwierdziły pożądaną tolerancję i wysoki profil bezpieczeństwa leku: dobrą tolerancję ze strony przewodu pokarmowego, brak powikłań nerkowych i skuteczność w hamowaniu osteolizy. Zalecany sposób podawania w przewlekłym leczeniu wspomagającym przerzutów do kości to 1600 mg Bonefosu na dobę, doustnie, raz dziennie 1 godzinę przed śniadaniem. Nie należy przyjmować Bonefosu z mlekiem i lekami zawierającymi wapń oraz inne kationy dwuwartościowe, gdyż zaburzają one wchłanianie leku. W Polsce istnieje refundacja leku Bonefos. Aby zmniejszyć częstość powikłań kostnych u chorych z rozpoznanym rozsiewem do kości i uzyskać jak najlepszą jakość życia chorych z nowotworem, leczenie to należy rozpocząć jak najwcześniej! W przypadkach silnego bólu lub hiperkalcemii leczenie można rozpocząć od podania pojedynczej dawki dożylnej 1500 mg lub po 300 mg przez 5 kolejnych dni, a następnie kontynuować leczenie postacią doustną leku.

Skuteczność leku Bonefos została udowodniona w ponad 30 badaniach klinicznych.

W 2002 roku w Journal of Clinical Oncology opublikowano wyniki randomizowanego, kontrolowanego badania klinicznego prowadzonego metodą podwójnie ślepej próby, oceniającego zastosowanie doustnego klodronianu w porównaniu z placebo u chorych z pierwotnie operacyjnym rakiem piersi. Od 1989 do 1995 roku włączono do badania 1069 kobiet. Wszystkie pacjentki przeszły uprzednio zabieg operacyjny, radioterapię, chemioterapię lub były leczone tamoksyfenem, w zależności od wskazań. Chore przydzielono losowo do jednej z grup: przyjmującej Bonefos 1600 mg dziennie lub przyjmującej placebo. Terapię rozpoczynano w ciągu 6 miesięcy od leczenia podstawowego i kontynuowano przez 2 lata. Wszystkie chore poddano obserwacji pod względem wystąpienia nawrotu raka piersi w tkance kostnej zarówno w trakcie leczenia jak i po jego zakończeniu, ponadto analizowano nawroty w innych lokalizacjach, śmiertelność i toksyczność. W momencie zakończenia zbierania danych (30 czerwca 2000 r.) mediana obserwacji chorych przyjmujących klodronian wyniosła 2011 dni, a chorych przyjmujących placebo 2007. Obecność przerzutów do kości stwierdzono radiologicznie u 143 chorych..

W okresie przyjmowania leku (2 lata) zaobserwowano znamienne zmniejszenie częstości występowania przerzutów do kości u chorych przyjmujących Bonefos (n=12, czyli 2,3% tej grupy) w porównaniu z chorymi przyjmującymi placebo (n=28 czyli 5,2% grupy). W całym okresie obserwacji u chorych z grupy Bonefosu (n=530) nastąpiło nieznamienne zmniejszenie się częstości występowania przerzutów do kości w porównaniu z grupą placebo (n=80). Nie stwierdzono znamiennej różnicy częstości występowania przerzutów o innej lokalizacji niż tkanka kostna podczas całego okresu obserwacji ani w okresie podawania
leku, ani po jego zakończeniu.

Stwierdzono jednak znamienne zmniejszenie się śmiertelności chorych z grupy przyjmującej klodronian (n=98 vs n=129). Klodronian i placebo były dobrze tolerowane: w grupie przyjmującej klodronian częściej występowały biegunki (n=88 vs n=40), rzadziej natomiast wysypka (n=76 vs n=111). Wyniki uzupełniono po 10 latach obserwacji (ASCO 2004) potwierdzając, że dodanie do standardowego leczenia uzupełniającego doustnego preparatu klodronianu (Bonefos) 1600mg/dobę/2 lata u chorych z pierwotnym operacyjnym rakiem piersi, zarówno w całej grupie, jak i podgrupie z rakiem w stopniu II i III, istotnie zmniejsza całkowite ryzyko wystąpienia przerzutów do kości.

Zaobserwowano również znaczne wydłużenie czasu całkowitego przeżycia i zmniejszenie ryzyka zgonu wszystkich chorych o 23%, chorych w II i III stopniu zaawansowania choroby o 26%.
U chorych, u których wystąpiły przerzuty do kości, doustna terapia Bonefosem także znamiennie poprawiła przeżycie – mediana czasu całkowitego przeżycia wyniosła 2017 dni, podczas gdy w grupie przyjmującej placebo 1229 dni. Bonefos podawany doustnie w porównaniu z placebo zmniejszył częstość powikłań kostnych– 56,9% vs 72,6%. Na podstawie przeprowadzonych badań w sierpniu 2004 roku zarejestrowano w Polsce Bonefos w nowym wskazaniu klinicznym tj. do zmniejszenia częstości występowania przerzutów do kości w pierwotnym raku piersi.

Zarejestrowana postać preparatu w tym wskazaniu – tabletki powlekane Bonefos  800 mg, dotychczas nie została objęta refundacją. Prowadzone są obecnie kolejne, międzynarodowe badania kliniczne z zastosowaniem Bonefosu w leczeniu wspomagającym w raku piersi, które mają potwierdzić efektywność tego leczenia w zapobieganiu powstawania przerzutów w kościach.

KOMENTARZE

2 komentarze
  • Awatar
    Gość, , 18.03.2013, 21:43

    no ja akurat korzystałam z http://www.naturala.pl/tag/175/leczenie_kosci i jestem bardzo mile zaskoczona

  • Awatar
    Gość, , 20.11.2011, 13:18

    Uprzejmie proszę o wypełnienie poniższej ankiety. Jest ona niezwykle ważna dla poprawy świadomości kosmeotlogów i pracowników branży wellness & spa, którzy pragną znaleźć nowe znaczenie dla poprawy Państwa komfortu.

    http://moje-ankiety.pl/respond-16277.html

Dodaj komentarz do artykułu

Awatar
Gość
Wybierz nick i awatar!