TaskBeat

TOP

rak płuc

Sposoby leczenia chłoniaków

Kategorie:
Onkologia

Choroby:
Choroba Hodgkina
,
Chłoniaki
Poleć stronę
Sposoby leczenia chłoniaków

Leczenie przeciwnowotworowe chłoniaków zależy od ich rodzaju, stopnia zaawansowania, a także od wieku i stopnia sprawności chorego. Leczenie jest zawsze dobierane indywidualnie i może się różnić nawet w przypadku tego samego nowotworu.

Niektóre rodzaje chłoniaków – chłoniaki o przebiegu przewlekłym (takie jak chłoniak z małych limfocytów, chłoniak grudkowy czy chłoniak strefy brzeżnej) – jeśli nie powodują uciążliwych dla pacjenta objawów, nie wymagają od razu leczenia. Ważna jest jednak obserwacja dynamiki rozwoju choroby i ewentualne wkroczenie z terapią w odpowiednim momencie. Chociaż większości z tych nowotworów nie potrafimy wyleczyć, a kolejne wznowy choroby są niestety regułą, stosunkowo mało obciążające leczenie powtarzane w razie potrzeby zapewnia pacjentowi dobry komfort życia na długie lata.

W chłoniaku Hodgkina (dawniej: „ziarnicy złośliwej”) rokowanie jest bardzo dobre, a przy odpowiedniej intensywności leczenia (dostosowanej do stopnia zaawansowania choroby i innych czynników ryzyka) chorobę można wyleczyć u 8 na 10 chorych. Objawy systemowe (dawniej: ogólne), takie jak: zlewne poty, gorączka, spadek wagi ciała – o ile są obecne – ustępują zwykle już po pierwszym cyklu chemioterapii.

<div class="speech-bubble"><div class="speech-bubble-up"><div class="speech-mark-left"></div><em><a href="http://pastylka.pl/forum/chloniaki/42445,bol-nerek-od-sterydow-przy-chemioterapii-chloniaka">Ból nerek od sterydów przy chemioterapii chłoniaka</a><br /> - olejolej</em><div class="speech-mark-right"></div></div><div class="speech-bubble-down"><strong>Podyskutuj na forum!</strong></div></div>

W przypadku chłoniaka rozlanego z dużych komórek B (DLBCL) i innych chłoniaków o podobnej dynamice rozwoju, leczenie jest niezbędne, choć oprócz konieczności natychmiastowego rozpoczęcia terapii ważne jest dobre przygotowanie chorego. Należy dążyć do zlikwidowania wszystkich potencjalnych źródeł stanów zapalnych (np. usunięcie zgorzelinowych zębów), które mogłyby być przyczyną poważnych powikłań w czasie spadku odporności, związanego z leczeniem. Ujmując sprawę obrazowo – chory nie jest w sytuacji sprintera, który na dany sygnał musi wystartować wraz z innymi do biegu na 100 metrów. To raczej lekkoatleta przed skokiem o tyczce. Rozpocząć skok powinien – w końcu wszyscy na stadionie na niego patrzą, ale właściwy moment wybiera on sam. Po rozpoczęciu skoku, musi jednak dać z siebie wszystko, by pokonać przeszkodę, każde wahanie, czy opóźnienie zmniejsza jego szansę.

Chłoniaki szybko i burzliwie rosnące należy leczyć od razu i agresywnie. Wyniki leczenia są zawsze lepsze, gdy zaawansowanie choroby jest mniejsze, a intensywna terapia jest wdrożona szybko. Ewentualną krótką zwłokę można tłumaczyć jedynie koniecznością przygotowania chorego do chemioterapii (np. wyleczenia zagrażającej życiu infekcji) lub potrzebą pobrania materiału do dodatkowych badań (np. cytogenetycznych/biologii molekularnej), niezbędnych dla dalszych decyzji terapeutycznych.

Nie wahaj się zapytać lekarza o szczegóły planowanego leczenia i prawdopodobny czas jego trwania. W niektórych przypadkach musi się ono odbyć w warunkach szpitalnych, zwykle może być jednak prowadzone ambulatoryjnie w szpitalu dziennym. Niektórzy pacjenci mogą wręcz kontynuować pracę czy naukę w czasie jego trwania.

Chemioterapia

Chemioterapia jest leczeniem systemowym, to znaczy, że dociera do prawie wszystkich części ludzkiego organizmu. Dzieje się tak wskutek podawania chemioterapii bezpośrednio do układu krążenia dożylnie lub rzadziej doustnie (leki wchłonięte z przewodu pokarmowego dostają się do krwi). Aby uniknąć powstania oporności chłoniaka na chemioterapię, podaje się zwykle jednocześnie kilka rodzajów leków – tylko dożylnie lub jednocześnie dożylnie i doustnie.

Ponieważ leki, którymi leczy się nowotwory, działają także na zdrowe tkanki, po każdym kursie organizm musi odpocząć. Zwykle jest to około 2 - 4 tygodni. Podanie chemioterapii oraz następujący po niej okres odpoczynku organizmu nazywany jest kursem lub cyklem chemioterapii. Chorzy w zależności od typu chłoniaka, tolerancji i efektów leczenia mogą wymagać przyjęcia od 3 do nawet 12 kursów leczenia.

Pamiętaj: bardzo ważne jest dokładne zrozumienie sposobu przyjmowania leków, gdyż jakiekolwiek pomyłki mogą nieść za sobą poważne konsekwencje.

Niestety, oprócz komórek nowotworowych, chemioterapia może uszkadzać także niektóre zdrowe komórki organizmu, powodując występowanie objawów ubocznych leczenia.

Przeciwciała monoklonalne

W ostatnich latach pojawiła się grupa leków – przeciwciała monoklonalne. Są one wytwarzane laboratoryjnie z zastosowaniem metod inżynierii genetycznej. Przeciwciała te są skierowane przeciw antygenom obecnym na prawidłowych, jak i zmienionych nowotworowo limfocytach B, a właśnie z tych limfocytów wywodzi się większość chłoniaków u ludzi dorosłych.

Przeciwciała monoklonalne po podaniu dożylnym, wiążą się z limfocytami B, w tym z komórkami chłoniaka, i powodują ich zniszczenie.

Przeciwciała monoklonalne mogą być również sprzężone z izotopem promieniotwórczym, np. jodem lub itrem. Podane dożylnie docierają do skupisk komórek nowotworowych, dostarczając w ich pobliże izotop, będący lokalnym źródłem promieniowania. Przeciwciała monoklonalne mogą być stosowane jako jedyne leczenie albo w połączeniu z chemioterapią.

Radioterapia

Radioterapia jest metodą, która ma na celu zniszczenie komórek nowotworowych przy pomocy promieniowania jonizującego w ograniczonym i z góry zaplanowanym polu. Radioterapia może być stosowana jako jedyna metoda leczenia chłoniaków w przypadkach choroby ograniczonej do jednej okolicy anatomicznej (np. węzły chłonne pachowe po jednej stronie). Najczęściej jednak stanowi tak zwane postępowanie uzupełniające po chemioterapii.

Przed rozpoczęciem radioterapii, trzeba dokładnie zaplanować tzw. pole napromieniania, na aparatach zwanych symulatorami przy pomocy tomografii komputerowej i we współpracy z zespołem fizyków medycznych. Chory otrzymuje poszczególne dawki promieniowania codziennie przez 5 dni w tygodniu z przerwą sobotnio-niedzielną przez około 4 do 6 tygodni.

Czas trwania leczenia zależy od całkowitej planowanej dawki napromieniowania, ta zaś, od stopnia zaawansowania choroby, lokalizacji zmian, stanu ogólnego chorego oraz oczywiście od pierwotnego typu chłoniaka.

Dużą zaletą radioterapii jest to, że jej działanie nie zależy od unaczynienia guza czy stopnia jego zwłóknienia. Radioterapia jest więc skuteczna również tam, gdzie nie docierają leki podane dożylnie (leki dostają się bowiem do guza poprzez stworzone przez nowotwór naczynia krwionośne).

Chirurgia

Chłoniaki często rozwijają się w innych narządach niż węzły chłonne. Mogą wtedy przypominać pierwotne nowotwory tych narządów. Chłoniaki pierwotnie tzw. pozawęzłowe najczęściej występują w migdałkach podniebiennych, żołądku, jelitach, mózgowiu, jądrach, jajnikach, skórze i kościach. W takich sytuacjach zrozumiałe jest rozważanie operacji jako metody leczenia. Niekiedy operacyjne usunięcie guza jest jedynym sposobem ustalenia rozpoznania i wtedy operacja jest nieunikniona. Częściowe lub całkowite usunięcie żołądka w przypadku chłoniaka o małym stopniu złośliwości może być zabiegiem trwale leczącym. Podobnie w uzasadnionych przypadkach można rozważać zabieg operacyjnego usunięcia śledziony, kiedy jest ona głównym umiejscowieniem chłoniaka. Poza wymienionymi okolicznościami, leczenie operacyjne nie ma większego zastosowania u chorych na chłoniaki.

Chemioterapia i radioterapia w wysokich dawkach z przeszczepieniem komórek macierzystych krwi obwodowej lub szpiku

Przeszczepienie własnych komórek macierzystych krwi obwodowej lub szpiku kostnego stosuje się w celu przyspieszenia odnowy układu krwiotwórczego po chemioterapii lub radioterapii podanej w dawkach znacznie wyższych od stosowanych rutynowo. Takie wysokie dawki stosuje się wówczas, kiedy choroba wykazuje oznaki częściowej oporności na leczenie zastosowane w standardowych dawkach i dochodzi do nawrotu chłoniaka po uprzednio uzyskanej remisji. Aby przeprowadzenie terapii w wysokich dawkach było możliwe, trzeba doprowadzić pacjenta do ponownej remisji chłoniaka przy pomocy chemioterapii złożonej z innych leków niż stosowane uprzednio, a następnie dokonać zebrania komórek macierzystych krwi, niezbędnych do odtworzenia szpiku po przeszczepie.

Są dwie metody zbiórki komórek macierzystych. Obecnie najczęściej stosuje się metodę automatyczną z wykorzystaniem separatora komórkowego. W okresie dynamicznej odbudowy szpiku po chemioterapii wspomaganej podawanymi w podskórnych iniekcjach czynnikami wzrostu, komórki macierzyste obecne są nie tylko w szpiku kostnym, ale również w krwi obwodowej.

Procedura wymaga założenia tzw. „wkłucia centralnego” (cewnika wprowadzonego do żyły szyjnej lub podobojczykowej), przez który krew dostaje się do separatora. W czasie przepływu krwi przez maszynę następuje oddzielenie komórek macierzystych (mniej niż 1% objętości krwi), pozostała część powraca do żyły pacjenta. Zebrane komórki macierzyste są następnie zamrażane w bardzo niskiej temperaturze.

Druga metoda polega na wielokrotnym pobraniu materiału z jam szpikowych miednicy. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym na sali operacyjnej. Po zebraniu i zamrożeniu odpowiedniej liczby komórek macierzystych z krwi lub szpiku można poddać pacjenta leczeniu wysokimi dawkami jedną z następujących metod: samą chemioterapią lub radioterapią - metoda TBI (napromienianie całego ciała) w celu zniszczenia pozostałych w organizmie komórek nowotworowych. Po zakończeniu tego leczenia komórki macierzyste rozmraża się i przetacza choremu w sposób podobny do przetoczenia krwi. W ciągu 10 - 14 dni następuje odnowa składników komórkowych krwi, które zostały wyeliminowane przez leczenie w wysokich dawkach.

Dodaj komentarz do artykułu

Awatar
Gość
Wybierz nick i awatar!